1 Haziran 2011 Çarşamba
Aramıza yeni katılan Takipçimize....
Gönül dünyamıza ve sevdiklerimizin dünyasına hoş geldiniz. Yüzünüzü bizden saklamayınız. Yüreğimiz bir çok şeyi kaldırdığı gibi sizide kaldırır. Umarım, sizinde bizi taşıyacak yüreğiniz vardır.Yeniden hoş geldiniz........
Babalar ve Oğullar
Kitap adı : Babalar ve Oğullar
Yazar : IVAN SERGENYEVİÇ TURGENYEV
Yayın Evi: Antik Dünya Klasikleri
Romandaki baba ve oğul karakterleri iki Rus jenerasyonu arasındaki artan bölünmüşlüğü, Yevgeny Bazarov ise nihilist görüşleri ve eski düzen karşıtlığı ile "ilk Bolşevik" leri temsil eder.
Turgenyev, Babalar ve Oğullar'ı 1830'ların liberalleri ile güçlenen nihilist hareket arasında artış gösteren kültürel hizipçiliğe tepki olarak yazdı. Her iki akım da Rusya'da batı kökenli sosyal değişimin arayışı içersindeydi. Ayrıca, bu iki düşünce tarzı Rusya'nın istikbalinin kilise etkisindeki geleneksel yörüngede devam etmekte olduğuna inanan Rus-Ortadoks görüş ile çelişmekteydi.
Ben ne düşünüyorum ; Çağlar değişsede, insan gelişsede o içten içe olan çekişme hiç bitmiyor. Geçenlerde bir arkadaşıma yazdığım not gibi, "mezar taşları, insana cevap vermiyor. Bir sıcaklık duyamıyorsun." yapmak istediğimiz güzel şeyleri ertelemeyelim. Aklımızdan geçen fitne, fesat ve kötülükleri ise engelleyelim. Yaşamı daha güzel hale getirelim......
Dostlar kitaplara küsmeyin.....
Serdar Karamanlı
25 Mayıs 2011 Çarşamba
23 Nisan 2011 Cumartesi
Papağanların Gülü
Kalbi mühürlü gibi duran
Dindarı aşağılık gözlerinle süzen,
Onları güya aşağıda gören,
Gözlerindeki ve bakışlarındaki,
Kibri tavan yapan zat.
Sen bizim hiç bir şeyimiz değilsin.
Sesin kulağımıza
Yazın gözlerimize
Görüntün zihnimize deymesin.
İnandığın idolojinin bağlılarınla
Beraber olduğunda
Temiz Mü'minleri rencide etme
Atalarından duyduğun martavalları
Tekrar etmeden
Vicdanın ve Aklın süzgecinden geçir.
Papağanlaşma
Konuşmadan evvel
Zihnine ve bedenine Gusul aldır.
İnanç hanenden Müslümanı sildir.
Sen ne misin?
Ne bileyim nesin?
Kendine Müslümanım diyorsun.
Başı örtülüden gıcık alıyorsun.
Bir Mü'min görsen,
Ağızın ve zihnin bulanıyor.
İstiyorsun ki;
Çöpçü olsun,
Evinize temizliğe gelsin,
Sıkışınca kalbin,
Ferahlamak için
Üç beş kuruş vereyim,
Onu kenarda tutayım.
Dedim ya Sen ve Senin gibiler
Bizim hiç bir şeyimiz değilsiniz.
Lakin katlanılması gereken
Varlıklarsınız.
Şu vakite kadar.
Anlamaya çalışana ve saygı duyana kadar.
O zamana kadar
Bir Müslümanın adını
Ağızınıza almadan evvel
İnsan olun sonra da
Zihninize ve bedeninize Gusul ettirin.
Serdar KARAMANLI
23 Nisan 2011
Dindarı aşağılık gözlerinle süzen,
Onları güya aşağıda gören,
Gözlerindeki ve bakışlarındaki,
Kibri tavan yapan zat.
Sen bizim hiç bir şeyimiz değilsin.
Sesin kulağımıza
Yazın gözlerimize
Görüntün zihnimize deymesin.
İnandığın idolojinin bağlılarınla
Beraber olduğunda
Temiz Mü'minleri rencide etme
Atalarından duyduğun martavalları
Tekrar etmeden
Vicdanın ve Aklın süzgecinden geçir.
Papağanlaşma
Konuşmadan evvel
Zihnine ve bedenine Gusul aldır.
İnanç hanenden Müslümanı sildir.
Sen ne misin?
Ne bileyim nesin?
Kendine Müslümanım diyorsun.
Başı örtülüden gıcık alıyorsun.
Bir Mü'min görsen,
Ağızın ve zihnin bulanıyor.
İstiyorsun ki;
Çöpçü olsun,
Evinize temizliğe gelsin,
Sıkışınca kalbin,
Ferahlamak için
Üç beş kuruş vereyim,
Onu kenarda tutayım.
Dedim ya Sen ve Senin gibiler
Bizim hiç bir şeyimiz değilsiniz.
Lakin katlanılması gereken
Varlıklarsınız.
Şu vakite kadar.
Anlamaya çalışana ve saygı duyana kadar.
O zamana kadar
Bir Müslümanın adını
Ağızınıza almadan evvel
İnsan olun sonra da
Zihninize ve bedeninize Gusul ettirin.
Serdar KARAMANLI
23 Nisan 2011
13 Nisan 2011 Çarşamba
"Hayatımın 5 Yılı" Murat Kurnaz'ın Guantanamo anıları....
Ben ne düşünüyorum; İnsan neslinin bir kısmının diğerlerine ne tür işkenceyi ve aşağılamayı layık gördüğünün en belirgin belgesli niteliğinde bir kitap. KİTABIN SONUNA GELDİĞİMDE KENDİMDEN UTANDIM, DEDİM Kİ YA RABBİ NASIL BİR VARLIĞIZ HALA ANLAMADIM. ANLAMADAN DA ÖLECEĞİM......
Batılı SİYASİLERİN iktidarlarını, Sermayenin İnsan nesline bakışınıda görebilir ve Yüreğinize yara açabilir bu kitap.
Başlama Tarihi 8Nisan2011 - Bitiş Tarihi 13nisan2011
6 Nisan 2011 Çarşamba
Gün, o gün olur
Hakikat kapıları açıldığı gün,
Kendinden kaçamayacağın gün,
O gün olur.
Pişmanlığın var ise,
Şimdi özür dile,
Sonra,
Geç olur o gün.
Unutma ki hakikat
Her zaman önde gider.
O gün,
Hakikatin öne geçmesine izin vermek istemez isen eğer,
Gün bu gündür
O zaman
Şimdi pişmanlık günüdür.
Geçmişinin karanlığına af dile,
Pişmanlıklarımızı af eden
Allah var bu gün
Neden mi bu gün?
Yarın olmayabilir
Gün bu gündür.
Yarını olmayan bir gün
Olabilir bu gün.....
Serdar Karamanlı
5Nisan2011
Kendinden kaçamayacağın gün,
O gün olur.
Pişmanlığın var ise,
Şimdi özür dile,
Sonra,
Geç olur o gün.
Unutma ki hakikat
Her zaman önde gider.
O gün,
Hakikatin öne geçmesine izin vermek istemez isen eğer,
Gün bu gündür
O zaman
Şimdi pişmanlık günüdür.
Geçmişinin karanlığına af dile,
Pişmanlıklarımızı af eden
Allah var bu gün
Neden mi bu gün?
Yarın olmayabilir
Gün bu gündür.
Yarını olmayan bir gün
Olabilir bu gün.....
Serdar Karamanlı
5Nisan2011
29 Mart 2011 Salı
Hayatın 'Lâ ilâhe' faslı
Aylak aylak yüzüyorsun anlamsızlık deryasında.
Soğumuşsun. Dünyadan.
Yaşama iştahın yerle yeksan olmuş.
Solup kurumuş dünya bir ceset gibi uzanmış yatıyor içinde.
Hayat can çekişiyor ruhunda.
Kalbinin elleri kırık
Duygularına inme inmiş, felç olmuş bir kol gibi mecalsiz.
Bozguna uğramış kalbin.
Her bir köşesini ayrı bir dert tutmuş.
Her köşesinde bir tutam sancı.
Hayat yorgunusun.
Uçup giden bir kuş gibi her şey, adını bilemediğin
Ne güzel işte
Hayatın "Lâ ilâhe" faslındasın.
Baksana, ne güzel de inliyor kalbin:
"Hiçbir şey ilah değildir. Kalbin alakasına fikrin merakına değmiyor."
Adsız sokaklara dönmüş yaşamın.
Sanki sırtında taşıyorsun güneşi.
Varlıklar taş kesilmiş yüreğinde.
Harfler silinmiş. Sözcükler unutulmuş.
Dünya biçimini yitirmiş.
Karanlığa sürüklenmiş dünyan.
Işıklar solmuş, donmuş kalmış yüreğinde.
Zaman gömülü kalmış.
Yolunu yitirmiş yolcusun. Tüm yollar çıkmaz sokak olmuş.
İyi ya işte
Hayatının "Lâ ilâhe" safhasındasın.
Her yol, benden bir şey bekleme, diye sesleniyor sana, benden umudunu kes.
Ben senin ilahın değilim diyor.
Kalbin de bu seslenişe karşılık verip yüzünü çeviriyor dünyadan.
Koca bir güneş doğuyor dünyanın üstüne.
Ama onun aydınlattığı varlıklar senin içini karartıyor.
Güne başlamayı bile istemiyorsun bu yüzden.
Karanlıkta biraz daha rahatsın.
Uykunun karanlığına veriyorsun kendini sen de.
Ah bir de şu rüyalar olmasa!
Âlem-i misale bir girmesen, gözlerin dünyaya kapalı uyuyup kalsan.
Çare olarak eskiye dönmeyi istiyorsun.
Yeniden hazlara gömülmek, yeniden neşelere gark olmak istiyorsun.
Yanılıyorsun.
Ne kalbinin depremleri vardı daha üç beş ay öncesine dek,
Ne de sular seller silip süpürmüştü ruhunu.
Her şey düzenli bir ilkbahar bahçesi gibiydi.
Emellerin dal budak salmıştı içinde.
Hedeflerin vardı. Çalışıp çabalamak için enerjin vardı.
Dünya sonsuz bir beşikti. Sallanıyordun.
Uyuyordun mışıl mışıl.
Dünyadan hiçbir kuşku duymuyordun.
Sana istediklerini verecekti. En azından sen kopara kopara alacaktın ondan.
Sonra, dünyanın karanlığı yuttu seni.
Kalbinle dünya arasında sonsuz bir "yol" açıldı.
Sevinmelisin.
Uyandın.
Hayatının "Lâ İlâhe" safhasına uyandın.
Baksana nasıl da inliyor "Lâ İlâhe" diyerek ruhun.
Uyanışın sancısıdır kalbinin altını üstüne getiren.
Nasıl da idrak etmiş kalbin, bu dünyada hiçbir şeyin ilah olmadığını,
Olmazsa olmaz olmadığını, dünyevi emellerinin boşunalığını.
Hayatı düşünüyorsun, anlamsız geliyor.
Hayatını düşünüyorsun, anlamsız geliyor.
Kendine kızıyorsun, neden gönlüm her şeyden geçti diye.
Hatta hissettiklerinin Yaratıcını üzdüğünü zannediyorsun belki de.
Belki de imanını sorgulayıp bunu iman zayıflığına yoruyorsun.
Niye böyle hissediyorum diye dövünüyorsun.
Aklın hayatın anlamını derinden bilirken, kalbinin öyle hissedemeyişini şerre yoruyorsun.
Diyorsun ki: "Her şeyin anlamsız gelmesi anlamsız geliyor."
Yanılıyorsun.
Sadece hayatının "Lâ ilâhe" safhasındasın.
Hayatta en büyük hakikat "Lâ ilâhe illâllah" değil midir?
Bu sonsuz hakikatli cümlenin iki safhası var baksana.
Mutlak Varlık bizden yalnızca "illâllah" dememizi istemiyor.
Kolay mı öyle "illâllah" diyebilmek
Bir bedeli olacak. "İllâllah" demenin yolu "Lâ ilâhe" den geçecek.
"İlahımız yalnızca O'dur" demeden önce
Hiçbir şeyin ilah olmadığı gerçeğiyle yanıp tutuşacak kalbimiz.
Kalbimiz her "Lâ" deyişinde dünyadan kopmanın, ondan soğumanın acısını yaşayacak.
İşte, kalbin koca bir "Lâ" diyor yalnızca.
"Lâ", diye haykırıyor, "hayır" diyor.
O'nsuz her şeyi reddediyor.
"Hiçbir şey ama hiçbir şey, O'nun dışındaki hiçbir şey,
O'nun adına yaşanmayan hiçbir şey,
O'nun için yaşanmayan hiçbir şey ama hiçbir şey anlamlı değil, tat vermiyor, huzur bahşetmiyor, Beni tatmin etmiyor," diyor.
"Değmiyor," diyor kalbin, "hiçbir şeye değmiyor
O'nun için ve O'nun adına yaşanmadıktan sonra hayat."
"Her şey koca bir hiç," diyor.
Kalbin, "hayır," diyor.
Reddediyor O'nun adına yaşanmayan hayatı.
Kalbin her şeyden soğuyarak, her şeye sırtını dönerek,
Her şeyin O'nsuz anlamsızlığıyla dolarak "beni" diyor, "beni illâllaha götür.
Beni O'na taşı.
O'nun sonsuz hakikatlerine taşı.
Ben dünyadan soğudum.
Çünkü hiçbir şeyin ilah olmadığını,
Olmazsa olmaz olmadığını, kalbin merakına, ilgisine değmediğini anladım."
Aklın her şeyin anlamlı olduğunu bildiği halde,
kalbine her şey anlamsız geliyorsa, bil ki bu çok anlamlı.
Bu, kalbin "Lâ ilâhe" deyişinden başka bir şey değildir.
Mustafa ULUSOY
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)