KAZ DAĞLARI

“Bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine”

Fazıl Say

Vaiz...

İsveçli yazar Camilla Läckberg’in ikici kitabı ilk önce Buz Prensesi okunmalı çünkü kitaplar bir seri ben sonradan fark ettim. 
İnsan denen varlığın coğrafyalar aşan benzerliği vahşeti ve bencilliği var bu doğru fakat aşkı da var, evlat sevgisi, kardeş sevgisi, aile bağları ve dostlukları var. Coğrafyalar farklı evet ama yaşananlar ortak.

Güzel anlatım, sanırım tüm kitaplarını okuyacağım Camilla'nın
başladım bile :)

14 Temmuz 2019 / 16.25

İstanbul 2019/5

Gülün Adı

"Gülün Adı" adlı bu dev romanıyla bir anda dünyanın dört bir yanında ünlenen İtalyan yazarı Umberto Eco, aslında çok yönlü bir bilimadamı. İtalya'da, Bologna Üniversitesinde öğretim üyesi, semiolog, tarihçi; filozof, estetikçi, ortaçağ uzmanı ve James Joyce üzerine derin araştırmalar yapmış biri. Umberto Eco'nun bu ilk romanı, 1980'de İtalya'da ilk yayımlanışından bu yana sayısız basım yaptı ve dünyanın pek çok diline çevrildi. Dünyada olağanüstü bir ilgi uyandıran bu romanın yankıları hala sürüyor. Filmi de dünyada büyük yankılar uyandırdı. Bu romanın başarısında, kuşkusuz, yazarın ortaçağ konusunda derin ve dolaysız bilgisinin büyük payı var. Tam anlamıyla ve her bakımdan ortaçağ dünyasını yansıtmakla birlikte "Gülün Adı" kesinlikle çağdaş bir roman; çağdaş romana yepyeni ve uzun soluk getiren özgün bir roman. Bir anlamda ortaçağda geçen, Hıristiyanlık düşüncesini tartışan tarihsel bir roman, bir anlamda da ustaca kurulmuş polisiye ve sürükleyici bir öykü. Ve en önemlisi olağanüstü bir dil ve benzeri az bulunur bir sanat yapıtı.

7 Temmuz 2019 / 07.20

İstanbul 2019/4

Tarihe Not düşmek...

                                23 Haziran 2019 Bir seçim yaptık korkum şu

23 Haziran 2019 Bir seçim yaptık korkum şu, seçilen Ekrem İmamoğlu Firavunlaşacak mı? Malum 806.456 fark ile kazandı.

Bir önce ki Fark: 13.729 idi. 26 Mayıs 2019 tarihinde Bir hatırlatma yapmıştım tarihe not düşmek adına

https://serdarkaramanlibey.blogspot.com/2015/05/smark-ve-kendini-mustagni-goren.html

biraz uzun sürdü iktidar sahiplerine verilecek cevap

31 Mart 2019 yerel seçimlerde halk bir cevap verdi kendini anlamaya çalışmayan yöneticilere, fakat görünen odur ki mesaj yerine tam ulaşmamış. Ulaşmayan o mesaj başka bir yazının konusu. Bunları gördüğü iddiasın da  bir aday olan İmamoğlu Sevgi, Kardeşlik, Çatışmama, İsraf etmeme, Şeffaflık, yani Cam’dan bir Belediye önerdi İstanbul halkına görünen odur ki önermesi 4 yıl 9 aylığına kendisine siyasi bir kredi sağladı. Tüm lehte ve aleyhte konuşanları ömrümüz olursa deneyimleme imkanımız olacak. Umarım hayal kırıklığına uğramayız.

Bir parantez de Mansur Yavaş için ben bu Belediye Başkanını gördüğüm ve aktarıldığı kadarı ile sevdim. Aynı temennilerim Yavaş içinde geçerli. Her iki Memleketimizin değerine başarılar dilerim.

Onların üzerinde olan yöneticilere de bir söz yazmak isterim. Umarım Bu iki memleket evladını “topal ördek” muamelesine tabi tutmaz, ettikleri tarafsızlık yeminine sahip çıkar ve kendine yakın sandığı partisine mensup görevli memleket evlatlarına sağladığı desteği muhalif görevli memleket evlatlarına da sağlar. Aralarında bir eşitlik sağlar. Biliyorum çok Romantik bir temenni belki insafa gelir. Gelmez mi?

Serdar Karamanlı

6/7/2019

Gelecek Kuşaklara atılan kazık nedir?

Fonlama adı altında gelecek kuşakların ödeyeceği harcamaları yapmak büyük çapta istikbal dolandırıcılığından başka bir şey değildir.
Thomas Jefferson

• John Taylor'a yazdığı mektup (28 Mayıs 1816)^[3]

Bir Baba Gittiğinde;

Bir baba gittiğinde;

Arkanı yasladığın duvar

Sabahları sıcak ekmek

Okul harçlığı, otobüs bileti

Ciğerinden bir parça gider

Gider de gider…

En sinirli anında bile,

Dudağının kenarında bir gülümseme

Bayramda öpülecek el

Çocuklarımızı sırtında taşıyan

O sevimli dede gider

Gider de gider…

Bir içten “oğlum, kızım” sözünün sahibi

İnatçı bir siyasetçi

Koca bir beden

Çocuk bir yürek

Anneyle yapılan lüzumsuz tartışmalar

Heyecanlı bir taraftar

Çalışkan bir “Adam” gider

Gider de gider…

Bir sarılmaya, bir çift söze bile

Fırsat vermez Azrail

Vakit geldiği zaman

Sadece baban değil

Atan gider

Canın gider

Kanın gider

Gider de gider…

Dolmaz boşluğu kısa zamanda

Hep bir ses ararsın, bir nefes

Bir anahtar tıkırtısı

Yanlış bir iş yapınca

Gözünün içine bakılmasını

Ama sadece beklersin

Çünkü;

Bir baba gittiğinde,

Sadece baban değil;

Bir dostun,

Bir arkadaşın,

Bir sırdaşın,

Bir öğretmenin,

Bir ustan,

Bir yanın gider…

Gider de gider !

BiR OĞUL…

(KİMİN YAZDIĞINI BULAMADIM)

Babamız Bir Gün Gerçekten Ölür

Çoğumuz, babamız henüz hayattayken onun yüzüne bir kere bile dikkatle bakmayız. Baba, “baba” demeye başladığımız günden itibaren sürekli karşımızda duran bir alışkanlıktır. Yıllarca babamızdan değil, bir alışkanlıktan bahsederiz: Annemize, “babam bugün niçin gecikti? ” diye sorarız; kardeşimize, “babam yine su istiyor,” der ve dertleniriz; bazen de,”babama hangi yalanı uydursam,” diye planlar kurarız kafamızda. Baba, her seferinde, bize biraz uzak, biraz yabancı birisidir. Her gün elbiselerini giydirip sokaklara saldığımız o” biraz” yabancının, zamanın karşısında nasıl da eriyip gittiğini fark etmeyiz bile. Oysa ilkin ve hep onun elbiseleri yaşlanır, ilkin ve hep onun saçları ağarır, ilkin ve hep o öksürür. Bir alışkanlığın perde gerisinden baktığımız o yüzde zaman, çizgilerden, girintilerden ve çıkıntılardan yeni bir yüz yapar; bunu da fark etmeyiz. İçimizden az buçuk dikkat kesilenler bilirler ki, baba, gözaltlarındaki torbalarda yorgunluk biriktiren kederli göçmenidir evimizin. Bir an gelir, gözaltlarındaki torbaların bağcığını gözlerinin feriyle bağlayamaz olur artık. O iki bağcık da, hiç ummadığımız bir vakitte, hiç ummadığımız bir yerde çözülüverir. Çözülüverir ve babamız, bizden sakladığı bütün yorgunlukları orta yerde bırakıp, kederli yüzünü terk eder. Biliyor musunuz? Babamız bir gün gerçekten ölür!

Babamız bir gün gerçekten ölür, ama biz, onun ölümünü bile birden değil parça parça kavrarız. Eve geç kaldığımızda duyduğumuz tedirginlik, yerini garip bir boşluğa bırakır mesela; Annemiz, “babanız duymasın “ demez olur. Ütü masasında eksik bir giysi vardır artık. Sabahları ceketini tuttuğumuz telaş, akşamları kapısını açtığımız yorgunluk bizi terk etmiştir. Yaşarken bir alışkanlığa kurban giden babamızı, öldüğü günden sonra tekrar toplamaya, bir arya getirmeye başlarız. Onun, yırtık bir resim gibi günlerimizin şurasına burasına dağılmış ne çok yüzü varmış meğerse. Haber izleyen, kızan, surat asan bıyık altından gülen baba yüzlerinin hepsi de neredeyse bir tek kavşakta birleşmektedir ama: Evde. Bizim babamız bir ev adamıdır. Aslınca onlarca yıl hâkimi değil, mahkûmu olmuştur yaşadığı evin. Son bir gayretle yaşadığı konağı ve toprakları terk etmeye çalışan Tolstoy’un deliliğine soyunamayacak kadar karısı ve çocukları tarafından teslim alınmış, inceden inceye tutkusuzlaştırılarak vasat bir adama dönüştürülmüş ve hayatının yeknesaklığı içinde bir gün, kefen parasını biriktirmiş olmanın huzuruyla evine veda etmiştir.

Artık içimizden hiç kimsenin, bize veda eden babanın yerine baba olamayacağını, vaktin çıkıp çıkmadığını onun sesiyle soramayacağını anladığımızda, çaresizce bir şey yaparız: Kendimizi babamızın hiç ölmediğine, şeceremizin hiç dağılmayacağına inandırmak için, onun en sevdiğimiz fotoğrafını büyüterek, annemizin ya da en büyük kardeşimizin odasındaki duvarın yerine konduruveririz. Konduruveririz ve o resme bakarken ilk kez babamızın yüzüyle yüzleşiriz. Böylelikle ilk kez, babamızın gözlerinde bir göç öncesinin alınganlığını görürüz; saçlarının fazlasıyla beyazlaşmış olduğunu görürüz. Görürüz ki, onun alnı yaşadığımız coğrafyanın kaderiyle aynıdır. Sanki hiç mola verilmemiş bir savaşın cephe yerine benzeyen bu alın aslında bizzat hayatın alnıdır. Onu yeniden aramıza çağırmakla, yüzünü her gün görebileceğimiz bir yerde ağırlamakla, bir süreliğine de olsa, ölü babamızla ilk kez içtenlikle baba-evlat haline geliriz. Konuk ettiğimiz insanlara anlatırız onu, kim olduğunu soran çocuklara; öyle ki, onun kim olduğunu sormayanlara içlendiğimiz bile olur. Duvarda, bazı yanlarını yeni yeni hatırladığımız, çerçeve içinde bir babamız vardır artık.

Ama gün gelir, mevsimler duvardaki fotoğrafı da soldurmaya başlar. Babamızın gözaltlarını tutan o incelmiş bağcıklar, bir kere daha unutkanlığımız tarafından kopmaya terk edilir. Aramıza heyecanla çağırdığımız sevgili ölümüzün yüzü, mahkûm olduğu çerçevenin içinde tekrar bir gölgeye, bir alışkanlığa dönüşür. Bir evden bir eve taşınırken, eşyalarımızın arasında can çekişir durur; yeni evimize uygun olup olmadığını düşündürecek kadar uzaklaşır aramızdan. Nihayet, yeni evlerimiz, bu yakışıksız yabancının resmini duvarları için uygunsuz bulmaya başlar. Yeni evlerimizin duvarları, su kenarlarını, tarlaları, yorgun işçi tulumlarını, bir memurun çantasını, bir askerin kaputunu, bir kasketin alınlığını ve bütün o eski alışkanlıkları kabul etmez olur artık. Bir gün, biz yine fark etmeden, duvardaki yerinden de devrilir babamız; ikinci kez ölür! ..

Ali Ayçil